<< حالا بیا! >>

اما ...نیستی..گاه گمانم میبرد

که تو اهلش نبودی!

نه من بد بودم و نه تو....تنها اهل ماندن نبودی!

نه کنار من نه هیچ کس دیگر...نه مادر و نه پدر و نه دوست

منکه تنها عروسکی بودم برای چند روز و فنا شدنی.

یادم نمی ره..اولین حرفایی که زدیم..می گفتی تو میدونی من کیم؟ من مغرورترین آدم دنیام!

یه آیکون خنده زدم گفتم برو عمو! دیگ به دیگبر میگه روت سیاه! آبکش به کفگیر میگه روت سوراخ!

باور نمی کردم..چون همیشه واسه من مثل گل بودی...یا مثل همون بید مجنون...

ولی الآن می فهمم..

ایکاش خوب باشی...