دیگر به قاصدک نمی سپری مژده ام دهد از وصال عشق

آنروزها وقتی میرفتی یاد عطرت را به نسیم میدادم

جای پایت را آب میدادم و به ذهن خاک میسپردم

                                                  سبز میشد و بالا میرفت درخت خاطرات ما!

و کودکش خبر آمدنت..

                            ولی ... افسوس و آه...!

نفرین بر سفر ناخوانده! این میهمان خاموش..

                                              جاده های بی انتها...گرگهای سیاه!

دوستت دارم مسافر..گرچه میدانم دیگر در عمق دلت

آنجا که تبسم عاشقانه ات خانه دارد جایی ندارم.

دیگر آن نگاهت را..آن  نگاه پر از باور را هدیه نمی کنی به چشمان ساده اما نیازمند من..

                    !دوستت دارم!

و من شاید برای آخرین بار تو را در آغوش فشردم      در رویای زیبای خود

لبخند آخر تو مرا به یاد لحظات آبی مان انداخت

نمیدانم..نمیدانم...چرا من و تو...ما دچار قانون سرد سکوت شدیم؟

شاید دروغ های او واقعا برایت کافی بود...برا نابود کردن هرچه ساخته بودیم و میخواستیم بسازیم..

بسیار تلاش کردم...تلاش کردم تا اسیر توهم زشت نشوییم.

فکر میکردم همیشه عاشق می مانی..هرگز تنهایم نمی گذاری...حتی خیالش نیز برایم محالی بیش نبود!

ولی سایه ها سیاه دست آخر ما را در انتهای بن بست کج خیالی اسیر کردند.

ما چه کردیم با خود؟       گذشته ها گذشته ولی لحظات خوب من با تو هرگز نمی میرند!

هرچند از پشت خنجرمان زدند ولی یاد فشردن دستانت را همیشه به خاطر دستان سردم خواهم سپرد...