نمیدانم شاید هم با آمدنت بهار شد!

زمستانی بود که رفتی...

...

آخر به جز تو در دلم که نیست!

...................................................

                           راستی امروز کدام فصل است؟

                           آنها می گویند بهار ....

                           اما...میپندارم که زمستانست هنوز...

بگو...

با من از آن لحظه بگو...

آری!رسیدن!

قاصدک ها را با خود ببر...

و هر روز یکی را به نشانی قلبم به سویم روانه ساز...با آن دم پر ز مهر خود...

از دور هیچ پیدا نیست...هیچ!

نه زخم ها  و نه ربان های سفید و صورتی !

اگر پیدا بود .. به جای آنکه بگویند  :

                                              تو در انتظار مرگ هستی..

می گفتند :

                                           چه چیز آزردت؟ بگو تا مرحم ( مرهم ) شوم!

من در زمان آموخته ام که نباید هرگز تسلیم شد !

و نیز آموختم که باز باید اشک را به فصل نیستی سپرد..

و تنهایی را هرچند تلخ! به دوش کشید و دلتنگ نشد!

.

.

.

نه...تلخ تنهایی نیست! تلخ دوباره آموختن من است!

...............................................................................

الآن دقیقا کی فهمید؟

دیگه الآن مهم نیست کی مونده و کی نمونده... دنبال هرکی که رفتم فقط به این فکر کرد که یه روزی یکی بوده ! و اصلا به این توجهی نکرد که من موندم!

حالا اگر این رو هم فهمیدید بیاید حرف بگید اگر نه که هیچی!

مگر کرور کرور از عشق نمی خواندید؟

بازی با دل یک انسان....بازی با دل من !

مگر چه میشود تو را؟

بگذار بخوانند از عشق...

راز تو قاف   نشین...

کلید از صبر خود ربودم و گشودم راز عاشقی ها را...

نازنینم ... دست آخر یافتم که تو نه از برای خاطر من ! که از برای خودت عاشقم شدی.

آری ... گویی نیاز به جرقه ای داشتی برای شعله گرفتن و به سوی دوست شتافتن...کیست که بی نیاز باشد از روانه شدن به سوی او ؟ اما تو دانستی آنچه که دیگر پروانگان ندانستند !

تو دانستی که باید نهیبی در همین نزدیکی و در کنار تو باشد ؛

و عشق به من شد آن نهیب...هرچند که از برای دیگری نیز میتوانست باشد پیشه ات !

و امروز تو روانه ای و دیگر به آن معشوقه ی دیروز چشم یاری ای نداری ، و چه دلشادم من ! که رازت را عاقبت به ذهن آموختم!

سوار اسب نیاز بودی و می تاختی و کسی به رامی من نبود ...خوب میدانم !

اما...مهربانم من از تو هیچ اندیشه بر دل ندارم ..گام بردار ! تنها گام بردار ! که مشتاق دیدار اوج گرفتن توست قاف دلم !

بتاز..گرچه من در اوج نیازم لیک  تو کنون دیگر محتاج دستان کوچک من نیستی میدانم!

بتاز ای تمام مایه ی سربلتدی عاشقی من...بالا برو ! مغرور...

نمیدانم به یاد می آوری یا نه..آنروز که نادان عابری فریاد برآورد که تو خورشید نیستی ... آری ! چه نیک میگفت...! چرا که تو نیستی که به خورشید می مانی! و چه زیبا میگوید ناجی ستاره ها ی من ! که این خورشید است که بسیار به تو می ماند !

بتاب و بدا ن اگر بر چشمهای همه شان به گفتار خودت ! در آن شب بارانی مانده عینکهای آفتابی...من بی عینک تو را به تماشا خواهم نشست! پر غرور! به تماشا خواهم نشست تو را حتی اگر درخششت دیده بان هایم از من برباید !

پس خستگی را مجالی نده...چرا که شنیده ام خسته ای...میدانم که میتوانی! و مبازره خواهی کرد ...